Ik hou van diepgang, verbinden en eigenheid.

Hi, ik ben Yvonne.

Ik voer al ruim twintig jaar gesprekken voor mijn werk. Mijn basis ligt in de journalistiek: kijken, luisteren, onderzoeken, doorvragen en niet te snel denken dat je al begrijpt wat iemand bedoelt.

Later kwamen daar communicatie, gedragspsychologie, filosofie en verschillende vormen van gespreksvoering bij.

Maar mijn belangrijkste leerschool was gewoon het leven met eindeloze gesprekken.

Honderden uren waarin ik zag wat er kan gebeuren als iemand werkelijk ruimte krijgt om hardop te denken – en hoe makkelijk we die ruimte bij elkaar weer wegnemen met advies, interpretaties en snelle antwoorden.

En ja, voor mij is TQC dus heel persoonlijk.

Als herstellende ex-pleaser — yup, no shame there — was het voor mij lang niet altijd makkelijk om te zeggen:

dit vind ik.dit wil ik.dit is voor mij belangrijk.

Ik wist soms niet eens zo goed wat ik vond of wilde. Niet eens wat ik ’s avonds wilde eten.

Mijn strategie voor verbinding was vaak: eerst kijken naar de ander. Aanvoelen. Meebewegen. Aanpassen.

En daar zat niet alleen iets in wat ik moest afleren.

Onder dat aanpassen bleek namelijk ook iets te zitten wat heel erg van mij is:

oprechte nieuwsgierigheid.

Ik ben van nature nieuwsgierig naar mensen.

Ik stap graag even in de wereld van een ander.

Hoe werkt dat voor jou?Waarom zie jij dat zo?Wat zie jij wat ik niet zie?

Die beweging naar de ander toe hoefde niet weg.

Ik moest alleen leren mezelf daarin niet meer kwijt te raken.

En dat veranderde iets.

Ik ontdekte dat ik naar een ander kan luisteren zonder die werkelijkheid over te nemen. Dat ik meerdere kanten kan onderzoeken zonder onmiddellijk partij te kiezen. En dat openstaan voor wat een ander ziet het juist mogelijk kan maken om scherper te ontdekken waar ík sta.

Soms is dat:

Ja. Dit vind ik. Hier sta ik voor.

En soms net zo stevig:

Dit weet ik nog niet.

Voor mij zit daar vrijheid.

Nieuwsgierig naar jou toe kunnen bewegen én weer terugkomen bij mezelf.

Daar komt The Question Club vandaan.

Niet uit het idee dat ik dé manier heb gevonden waarop mensen met elkaar moeten praten.

Wel uit een combinatie van persoonlijke behoefte, professionele fascinatie en heel veel uren luisteren en vragen stellen.

Ik weet hoe waardevol het is om werkelijk gehoord te worden.

Door een ander.

Maar misschien nog wel belangrijker:

door jezelf.

Daarom leid ik bij The Question Club de gesprekken en bewaak ik de ruimte waarin we samen kunnen onderzoeken.

Niet om te bepalen waar iemand uit moet komen.

Wel om te zorgen dat iedereen vrij kan kijken, luisteren, bevragen en woorden kan vinden voor wat van hem of haar is.

Want volgens mij hoeven eigenheid en verbinding helemaal geen tegenpolen te zijn.

Het kan allebei.

LEES WAAR WE IN GELOVEN →

Mijn achtergrond, voor wie het graag wil weten.

Journalistieke basisRuim twintig jaar professionele gesprekservaringCommunicatieTweejarige post-hbo gedragspsychologieSocratische gespreksvoeringHartcoherentiemBraining

En steeds vooral:

oprechte nieuwsgierigheid.

Het boek

En voor wie het hele verhaal wil…

Ik schrijf op dit moment aan een boek over precies de vragen die ook onder The Question Club liggen.

Over jezelf kwijtraken in contact met anderen. Over twijfelen aan wat je zelf waarneemt. Over steeds proberen te begrijpen wat er gebeurt — en uiteindelijk ontdekken dat weten hoe iets werkt nog iets anders is dan het ook werkelijk kunnen leven.

LEES MEER OVER HET BOEK →